Leven en werk van Julian of Norwich
Julian of Norwich wordt gezien als een van de grootste Engelse mystici. Er is heel weinig van haar bekend. Zelfs haar naam is niet bekend. Haar naam komt van de Church of St Julian in Norwich, waar ze een eigen ruimte had om zich terug te trekken voor gebed en stilte. Toen ze dertig jaar oud was werd ze ernstig ziek. Ze dacht dat ze stervende was, en beleefde een aantal sterke visioenen. Deze visioenen zouden de basis vormen van haar latere werk, Sixteen Revelations of Divine Love (circa 1393). Dit boek wordt beschouwd als het eerste Engelstalige boek dat door een vrouw geschreven is. Julian werd bekend in heel Engeland als een spiritueel figuur. Een andere bekende Engelse schrijfster uit die tijd, Margery Kempe, vermeld dat ze Julian bezocht heeft voor een gesprek.

Julians theologie kenmerkt zich door een groot optimisme. Ze sprak over God in termen van geluk en compassie, en niet in termen van wetten en plichten. Julian zag het lijden niet als een straf van God, maar als een manier van God om ons dichter bij Hem te brengen. Hierin week zij af van de heersende opvattingen van haar tijd, waarin plagen zoals de Pest gezien werden als een straf van God.

Julian beschreef God en de Drie-Eenheid in alledaagse termen, en ze vergelijkt Hem met een moeder, die wijs, liefdevol en vergevingsgezind is. Ze gebruikt allerlei metaforen van het moederschap voor het werk van God, zoals conceptie (schepping), verzorging en opvoeding.

Haar bekende uitspraak, "Sin is behovely (nuttig, noodzakelijk), but all shall be well, and all shall be well, and all manner of things shall be well", is een uitdrukking van haar optimisitsche theologie. Deze uitspraak heeft grote bekendheid verworven en werd keer op keer weer geciteerd, onder andere in T.S. Eliot's "Little Gidding", in de vierde van zijn Four Quartets.