Over de Engelse taal
Het Engels werd naar Engeland gebracht door de Germaanse stammen de Saksen, de Angelen (de samenvoegeing van beide namen levert de term Angel-Saksisch op) uit Noord-Duitsland, en de Juten uit Jutland, deel van het huidige Denemarken. De Engelse taal is in de loop der tijden flink aan verandering onderhevig geweest. Toen de Germaanse stammen naar het Britse eiland trokken leefden daar Keltische stammen. Hun taal heeft weinig invloed gehad op het Engels. Daarnaast heeft het Latijn wel grote invloed uitgeoefend door de Romeinse bezetting. De vele invallen door de Noormannen, die zich later vestigden bracht Scandinavische invloeden met zich mee. Een groep Noormannen vestigde zich vanuit Scandinavië in Frankrijk, in, daarom heet die streek ook zo, Normandië. Integreren ging hen goed af. Binnen een eeuw waren ze geromaniseerd. Toen ze daarna naar het Britse eiland trokken brachten ze daar verder Romaanse invloeden op de Engelse taal met zich mee. Doordat in de 18e en 19e en 20e eeuw Engeland een wereldmacht was met vele koloniën werd het Engels een lingua franca. Hier werd nog eens door bijgedragen door de opkomst van de Verenigde Staten als politieke, maar vooral culturele, wereldmacht. Het Engels is qua structuur nog een Germaanse taal. Maar wanneer je naar de woordenschat kijkt, zie je dat deze een evenwichtige verdeling laat zien tussen Germaanse en Romaanse woorden. Daarom is er naast een politiek-historsiche oorzaak ook een taalkundige oorzaak van het feit dat het Engels de meest belangrijke taal van de wereld heeft kunnen worden. Het Engels is makkelijk te leren voor zowel mensen die een Germaanse taal als moedertaal hebben, als mensen die een Romaanse taal als moedertaal hebben. Dit geldt voor het grootste deel van Europa.